Cila është Rinia Shqiptare?

Nga Jordan Daci

Botuar ne Gazeten "SOT" te dates 09 prill 2009 dhe ne Gazeten "Ship" te dates 10 prill 2009.

Pas një diskutimi gjithëpërfshirës rreth rinisë Shqiptare, nuk munda të mos bëhem pjesë e këtij debati sa interesant aq edhe absurd. E gjithë media, përfshi analistë dhe kandidatë për analistë, renden të dilnin me teza dhe me argumente se si e si t’ju mbushnin mendjen të tjerëve që ata kishin të drejtë dhe të gjithë të tjerët e kishin gabim. Në fakt, secili sa herë që lexonte njërin dhe pastaj tjetrin, bindej më shumë se i gjithë ky diskutim i ngjante shprehjes së patkoit dhe thumbit. Nga ana, tjetër, kësaj bisede nuk mund t’i mungonte sigurisht as edhe klasa politike e rinisë, madje ajo me kulluara, ajo që ndokush guxoi t’i quante edhe si klasa e të klonuarve. Këta të fundit, me një zell dhe guxim prej shërbyesi të bindur, rropateshin sa në një televizion në tjetrin, duke u përpjekur për t’ju mbushur mendjen Shqiptarëve se ata ishin përfaqësuesit e rinisë, madje vetë rinia Shqiptare e cila paska guxuar të ndryshonte Shqipërinë dhe se ata ishin e ardhmja e saj. Askush nuk e mohon që këto njerëz janë të rinj nga mosha, por a janë ata personat legjitim për të përfaqësuar rinë shqiptare?! A janë ata modeli përfaqësues i rinisë Shqiptare? Për t’i dhënë përgjigje kësaj pyetje, ndoshta duhet bërë një përpjekje për të analizuar shkurtimisht modelin që ata përfaqësojnë. Këto persona, flasin, bërtasin, madje edhe hidhen përpjetë sa herë që dikush thotë diçka që s’ju pëlqen, apo ju thotë atyre të vërtetën se ata nuk janë ato për të cilët ata e shesin veten.

Në fakt, kjo është e vërteta lakuriq, këto persona, s’janë asgjë tjetër, veçse një shëmbëlltyrë, e njerëzve të cilët i kanë krijuar. Këto njerëz, nuk janë vetvetja, nuk flasin me mendjen e tyre dhe thonë ato çfarë janë urdhëruar të thonë, thonë ato çfarë janë paguar të thonë dhe thonë gjithçka tjetër përveç se gjërave të vërteta. Këto persona, na mburren dhe e vlerësojnë kthimin e tyre në Shqipëri si një sakrificë të tyre për të ndihmuar në ndryshimin e Shqipërisë. Normalisht, një gjë e harrojnë këto persona, që në radhë të parë nuk janë ata të vetmit që janë kthyer, nuk janë ata më të suksesshmit dhe as ata me medalje ari apo hekuri, pasi një pjesë i tyre as nuk i kanë ato.

A nuk janë ata, nga ata që puna e parë dhe e vetme e të cilëve ka qenë krijimi dhe drejtimi i disa OJQ-ve, të cilat ndryshojnë nga njëra tjetra, vetëm nga fakti se kush vjedh më shumë dhe kush më pak, apo OJQ, të krijuara me bekimin e ustallarëve të vjetër?! A nuk janë ata, nga ata që iu është dashur 10 vjet për të mbaruar universitetin?! A nuk janë ata, nga ata që hidhen nga një pemë të tjetrën, për të velur frutat e kësaj të fundit sapo të mbarojnë ato të së parës?! A nuk janë ata, nga ata që quajnë sakrificë të bëhen deputetë, ndërkohë që janë të gatshëm të nënshkruajnë çdo marrëveshje, vetëm e vetëm që të futen në listat e një partie?! A nuk janë ata, nga ata që për disa euro harrojnë se çfarë janë, harrojnë të mendojnë, madje harrojnë që kanë një mendje të tyre?!  A nuk janë ata, nga ata që mendojnë që historia nuk fillon dhe as nuk mbaron me ata?! A nuk janë ata, nga ata që s’dinë gjë tjetër veçse të bëjnë atë që ata guxojnë ta quajnë politike, por që s’ka asnjë lidhje me kuptimin e kësaj fjale?! A nuk janë ata, nga ata që e masin veten e tyre me hijen e mëngjesit?! A nuk janë ata, nga ata që lindën dhe u rritën në gjirin e ishbllokmenëve?! A nuk janë ata, nga ata që brodhën botën me pasaporta diplomatike të RSH dhe asnjëherë nuk pranonin që ishin Shqiptarë?! A nuk janë ata, nga ata që u shkolluan me paratë e vjedhura të shqiptarëve dhe që bursat e studimit nuk i fituan, por ua dhuruan pushtetarët baballarë të tyre?! A nuk janë ata, nga ata që kritikojnë të tjerët si të vjetër, kur vetë nuk iu lënë atyre asgjë mangët, madje ua kalojnë atyre në shumë pika?! A nuk janë ata, nga ata që mendojnë dhe thonë që janë të rinj, por flasin me një gjuhë të cilën do ta kishte zili edhe ati më i vjetër?

Për fatin e keq, përgjigjja për të gjithë këto pyetje është po dhe vetëm po. Këto njerëz nuk janë as më pak as më shumë sesa njerëz të cilët kanë dështuar atje ku kanë qenë dhe janë kthyer në Shqipëri si e vetmja rrugë për të shuar epshet e tyre perverse për pushtet dhe për të mos lënë bosh karriget e dorëzuara të etërve të tyre. Këto janë ata, që çdo ditë bëjnë retorik kundra korrupsionit, kundra politikës së vjetër, kundra shpërdorimit të pushtetit dhe nga ana tjetër, janë vetë shembulli më i keq i korrupsionit politik dhe i korrupsionit mediatik, prodhim dhe vegël e vetë politikës së vjetër, prodhim i shpërdorimit të pushtetit. Këto janë nga ata, që mezi kanë përfunduar universitetin, por me të gdhirë një ditë pasi ta kenë përfunduar atë, e shohim veten pedagogobosh, ndonëse kanë falsifikuar një ditë më parë mesataret, apo kanë paguar paratë dhe nuk dinë as të shkarravisin as edhe dy fjalë, apo që natën e mësojnë për vete mësimin dhe ditën ua lexojnë atë kolegëve të tyre studentë. Këto janë nga ata, që mendojnë që të çirresh dhe të hidhesh, është aftësi, është virtyt, por në fakt ata s’janë asgjë veçse disa liliputë. Këto janë nga ata, që për pak para harrojnë që janë shqiptarë. Këto janë nga ata, që rendin të hanë aty ku më parë kanë pështyrë. Këto janë, gënjeshtar njëherë, gënjeshtar gjithmonë (falsus in uno falsus in omnibus). Dhe si të tillë, jo vetëm që nuk përfaqësojnë rinë e vërtetë shqiptare, por janë vetëm se një imazh i shtrembëruar i saj. Rinia e vërtetë Shqiptare është ajo, që rrëzoi komunizmin, është ajo që nuk ka frikë të thotë jo, është ajo që thotë vetëm atë të cilën ajo beson, është ajo që ka ngritur lartë vlerat arsimdashëse të popullit tonë kudo në botë, është ajo që ka luftuar dhe ka dhënë jetën për demokracinë që sot shpërdorojnë këto të rinj të vjetër, është ajo që çdo gjë e ka arritur me mund dhe përkushtim të pashoq dhe jo si shpërblim për shërbim kokëpërulur. Është me të vërtetë për të ardhur keq që këtyre personave iu kanë dhënë në dorë flamurin e rinisë Shqiptare, flamurë të cilin as nuk e meritojnë dhe as nuk e përfaqësojnë. Për fatin e mirë, Shqipërisë nuk i kanë munguar asnjëherë të rinjtë e vërtetë, ata të cilët kanë zemrën edhe mendjen e re, ata që e duam mëmëdheun e tyre, ata që më të vërtet janë të zotë dhe mund të sjellin ndryshimin, i cili për hir të së vërtetës ka ardhur tashmë, por këto të verbuar nga dëshira për pushtet, kam më shumë dëshirë të besojnë atë që ju thonë të tjerët sesa atë që shohim vetë. Mesa duket, “Beni” ende nuk ka mësuar të eci vetë...